Σε έναν κόσμο διαμελισμένο, όπως αυτόν του Αιγαίου στις αρχές της Ολόκαινου, δύσκολα θα περίμενε κανείς να διαπιστώσει την ύπαρξη θαλάσσιων μετακινήσεων. Πολύ περισσότερο μάλιστα που σ’ αυτήν την περίοδο τα μέσα ναυσιπλοΐας ήταν πενιχρά (ίσως περιορίζονταν σε κάποια πλοιάρια τύπου παπυρέλλας από καλάμια ή κορμό δένδρου) και οι συνθήκες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών ανοιχτής θάλασσας ιδιαίτερα δύσκολες.

Οι ενδείξεις όμως για ανθρώπινη παρουσία σε απομακρυσμένα ακόμα και σήμερα νησιά, όπως τα Γιούρα των βόρειων Σποράδων, αλλά και για τη χρήση πρώτων υλών με προέλευση κυκλαδική ή σαρωνική (οψιανός, ανδεσίτης) δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την ύπαρξη αλλά και τη συχνότητα αυτών των μετακινήσεων κατά τη Μεσολιθική περίοδο.